ΜΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΚΑΝΕΝΑΝ ΣΩΤΗΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΣΩΣΕΙ...

Πως περιμένεις να σε καλέσει η Ζωή, η Αγάπη όταν έχεις κατεβάσει το ακουστικό σου κι έχεις αποσυρθεί στις σκοτεινές χαράδρες του Δεν…

Δεν θέλω, δεν μπορώ, δεν αξίζω… Δεν, δεν, δεν όλες οι αρνητικές νότες της ζωής έξυπνα δεμένες μεταξύ τους που δημιουργούν όχι μια όμορφη αλλά μια αρνητική συμφωνία ζωής που φαλτσάρει στ΄ αυτιά σου και συρρικνώνει τις ανάσες σου…

Παγώνει και ακινητοποιείται εξαιτίας της το σώμα σου και σε βάζει σε μια μόνιμη αναμονή. Γίνεσαι με τη σειρά σου η ωραία κοιμωμένη ή για να είμαι πιο ακριβής η ωραία παγωμένη κοιμωμένη της ζωής... ο ωραίος μαρμαρωμένος βασιλιάς…

Να χαίρεσαι και να χαμογελάς όταν δεν μοιάζεις με τους πολλούς

Όταν έρθει ο καιρός που θα νιώσεις τη μοναξιά να βαραίνει τα βήματά σου και να πλακώνει το στήθος σου…

Όταν εξακολουθείς να νιώθεις μόνος ακόμα κι όταν περιτριγυρίζεσαι από μια πληθώρα ανθρώπων…

Όταν νιώσεις ότι κανένας δεν σε καταλαβαίνει…

Όταν ακόμα κι εσύ ο ίδιος νιώσεις ότι δεν μπορείς να καταλάβεις τον εαυτό σου… όταν νιώσεις μπερδεμένος… όταν δεν ξέρεις τι θες… δεν ξέρεις που να ψάξεις… που να στραφείς…

Όταν έχει εξαφανιστεί η χαρά από τη ζωή σου, το γέλιο βγαίνει ξεκούρδιστο και ξεχαρβαλωμένο από τα χείλη σου κι εσύ χάνεσαι στη θάλασσα της λύπης…

Βιωματική εμπειρία: Αν νιώθεις κι εσύ την εσωτερική ακινησία μην νομίζεις ότι είσαι μόνος/η…

Από πολύ μικρή είχα να επιλέξω ανάμεσα στο θυμό και τη θλίψη για να επιβιώσω και επέλεξα τον θυμό.

Βλέπεις η εγκατάλειψη κτύπησε την πόρτα της καρδιάς μου στα πρώτα μου βήματα… όχι ότι στην πραγματικότητα με εγκατέλειψε κάποιος, απλά έτσι βίωνα την αναγκαστική απουσία του μπαμπά μου από το σπίτι.

Και ο θυμός, με άρπαξε βάναυσα και με πέρασε από συμπληγάδες…

Μου έδωσε την όψη της δυνατής και τον τσαμπουκά του ατρόμητου άνθρωπου. Έκανε τη φωνή μου να ακούγεται ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα… και καθώς μεγάλωνα, μεγάλωνε μέσα μου και η απόσταση με την κάρδια μου και μέρα με τη μέρα εξαφανιζόταν η αγάπη για τον ευαίσθητο εαυτό μου …

Ώσπου έφτασε η στιγμή που δεν μπορούσα να μου κρυφτώ άλλο και ένιωθα ότι κάτι έπρεπε να κάνω για μένα, γιατί μια ταφόπλακα που έγραφε το όνομά μου και καραδοκούσε για να με σκεπάσει, πλησίαζε επικίνδυνα…

Μην δηλητηριάζεις το παρόν σου κολλημένος στο παρελθόν σου.

Όλοι θέλουν να ανέβουν και να ζήσουν στην “κορυφή” του βουνού γιατί νομίζουν ότι έτσι θα κατακτήσουν τη Ζωή, την ελευθερία. Δεν γνωρίζουν όμως ότι η αληθινή ελευθερία, η πραγματική Ζωή, κρύβεται μέσα στον τρόπο με τον οποίο κατεβαίνεις μια απόκρημνη πλαγιά…

Εκεί δοκιμάζεσαι, εκεί μεστώνεις σαν άνθρωπος. Μαλακώνεις σκληραίνοντας ή αν θες σκληραίνεις μαλακώνοντας… Όπως και να το πεις το ίδιο είναι γιατί στην ουσία μαθαίνεις να κάνεις τις αδυναμίες σου προτερήματα και να προχωράς…

• Μαθαίνεις να κοιτάς τον άλλον στα μάτια και να αποδέχεσαι την μοναδικότητα του όπως αποδέχεσαι και τη δική σου…
• Μαθαίνεις να έχεις πάντα μια ευαίσθητη ματιά πάνω στα πράγματα. Να κατανοείς, να αποδέχεσαι, να συγχωρείς και να προχωράς…
• Μαθαίνεις ότι δεν έχεις όρια κι ότι η ψυχή σου, Όλα Τα Μπορεί…

Αν θες να λέγεσαι ΕΛΛΗΝΑΣ βρες την ΨΥΧΗ σου…

Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει. Δεν τη σκιάζει φοβέρα καμιά. 

Και  όμως πεθαίνει… 

Tην θανατώνουμε κάθε φορά που χάνουμε την πίστη μας, τα αγνά ιδεώδη μας…

Πεθαίνει κάθε φορά που στο βωμό του χρήματος και της "δόξας" 

θυσιάζουμε τα ιδανικά μας και την προδίδουμε γιατριάντα αργύρια. 

Κάθε φορά που χάνουμε την ανθρωπιά μας και κλείνουμε την ευφυΐα μας μέσα στην αναισθησία, στο "δεν με νοιάζει" και στο "καλά να πάθουν"… Αλλά και κάθε φορά που φυλακίζουμε την καρδιά μας μέσα στο φόβο και στο θυμό που γεννά η αβεβαιότητα…

Οι δέκα αρχές της Ζωής

Τι είναι αυτό που δίνει Δύναμη σε κάποιους ανθρώπους ώστε όταν "πέφτουν" να μην καθυστερούν το "σήκωμά" τους;

Παρατηρώντας τους ανθρώπους γύρω μου είδα κάποιες βασικές διαφορές που είχαν οι «χαμογελαστοί» άνθρωποι και αυτοί που κατά βάση είναι «σκυθρωποί». Που όλα τα βλέπουν γκρίζα, συννεφιασμένα και που δεν μπορούν να αντικρίσουν πουθενά φως διαφυγής από το τούνελ της δυστυχίας του.

Πολλοί θεωρούν πως αν έχεις εργασία, χρήματα, σύζυγο ή έναν ερωτικό σύντροφο μπορείς να έχεις και μια καλή ζωή. Όμως η Ζωή έρχεται να μας αποδείξει το αντίθετο. Πόσες φορές εκείνη, έρχεται και μας τραβά επιδεικτικά «το χαλί κάτω από τα πόδια» και τότε άλλοι πέφτουν και σηκώνονται αμέσως, άλλοι δυσκολεύονται και άλλοι ερωτεύονται το πάτωμα…

Μήπως αναρωτιέσαι γιατί χάθηκε η μαγεία από την ζωή σου;

Είσαι δούλος της εποχής σου!

Όλο τρέχεις και δεν προλαβαίνεις ποτέ!

Η ταχύτητα έχει αντικαταστήσει την ευελιξία και το άφημα, και οι δικαιολογίες πολλές. Το ανικανοποίητο κυριαρχεί στις στιγμές σου και δεν τις αφήνει να εξελιχτούν. Να βαθύνουν μέσα σου.

Με μυαλό γεμάτο κοιτάς την εμπειρία που έρχεται και πριν της επιτρέψεις να σε αγγίξει, να σε τυλίξει με τα αρώματά της, με τα συναισθήματά της, αποφασίζεις ότι αφού το είδες κι αυτό, γιατί να χάνεις χρόνο και βρίσκεσαι ήδη στο επόμενο βήμα, ψάχνοντας μια εμπειρία πιο συγκλονιστική ώστε να νιώσεις ότι υπάρχει μαγεία στη ζωή σου.

Πηδάς από τη μια στιγμή στην άλλη σκοτώνοντάς τες και αναρωτιέσαι που έχει πάει η αγάπη, που έχει πάει ο έρωτας, που έχει πάει η ανθρωπιά.

Η πύλη για να προσεγγίσεις το Πνεύμα είναι το Σώμα…

Είτε το ξέρεις είτε όχι σημασία έχει ότι η δύναμη είναι μέσα σου και ήρθες σε αυτόν τον κόσμο με απεριόριστες δυνατότητες…

Όταν λες: δεν είμαι, δεν έχω, δεν κατέχω απλώς περιορίζεις τον εαυτό σου. Δίνεις την εξουσία αποκλειστικά στο μυαλό σου να επιλέξει τι μπορεί και τι δεν μπορεί, βασισμένο σε αυτά που ήδη ξέρει και έχει τοποθετήσει μέσα στα κουτάκια του.

Περιορίζεσαι στο μυαλό και δεν ανοίγεσαι στο Πνεύμα που είναι άπειρο, ανεξάντλητο και απεριόριστο…

Η σοφία υπάρχει μέσα σου και σίγουρα δεν βρίσκεται στο κεφάλι σου… Δεν είναι μυαλωμένη… Βρίσκεται στην κοιλιά σου, στο σημείο εκείνο όπου συνδέεσαι με την ύπαρξη και την ζωή και περιμένει να την ανακαλύψεις, να συνδεθείς μαζί της ώστε να διαφεντέψεις τον κόσμο σου…

Είσαι Έλληνας ή ραγιάς;;

ΟΧΙ στην οποιοδήποτε μορφή φασισμού!!!!

- OXI! - Όχι; - όχι... Προσπαθώ κάτι να γράψω... παγωνιά...

Αυτό το "εθνικό όχι" έχει παγώσει στις σκέψεις μου… στο μυαλό μου…

Χιλιοειπωμένο, χιλιοχτυπημένο και κενό. Άδειασε πια από αίγλη, από δόξα, από ουσία…

Πώς να μην αδειάσει άλλωστε όταν όλοι εμείς, ζώντας μέσα στις ψευδαισθήσεις, ρουφάμε λίγο από τη δύναμή του για να πιστέψουμε ότι μπορούμε…

Φαντάσου ότι ο άνθρωπος, εσύ, είσαι μια σφαίρα… 

Στην αρχή ήσουν μια διάφανη σφαίρα. Ότι ήσουν μέσα, ήσουν και έξω. Όμως περνώντας τα χρόνια, χτίζοντας την προσωπικότητα σου άρχισες να "χτίζεις"  και την επιφάνεια της σφαίρας.

Επηρεασμένος, όπως όλοι μας άλλωστε, από προσδιορισμούς και στερεότυπα, από πρέπει και δεν πρέπει, από χειρισμούς και ελεγκτικές συμπεριφορές, ανάλογα τις σκέψεις και τις πράξεις σου, η εξωτερική επιφάνεια της σφαίρας σου, η περιφέρειά σου, άρχισε να παίρνει διάφορα χρώματα. Γινόταν πότε γκρι, πότε μαυροκίτρινο, πότε κίτρινο, πότε πορτοκαλί, πότε πνιχτό μαύρο…  

Κάποιες από αυτές τις χρωματικές επιστρώσεις έφευγαν και άλλες έμεναν και πάγωναν δημιουργώντας έναν εξωτερικό φλοιό που συνέχεια άλλαζε χρώμα, πάχος και υφή. Από αυτούς τους εξωτερικούς φλοιούς χρωματίστηκε η προσωπικότητά σου. Ακόμη κι αν τώρα εσύ δεν το θες, αυτή παίρνει εξαιτίας τους διάφορα χρώματα, μέχρι και σήμερα...

Μια ευχή δεν αλλάζει τίποτα, μια Απόφαση όμως αλλάζει τα Πάντα!!!

Δεν υπάρχει σκληρότερη φυλακή από εκείνην της ελπίδας. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου μια ζωή ήλπιζα για κάτι... Ήλπιζα να γίνουν καλύτερα τα πράγματα… να αλλάξει ο κόσμος… να αλλάξω εγώ… και το ευχόμουν πραγματικά… Άλλωστε είχα ακούσει ότι όταν θες κάτι πραγματικά το σύμπαν ανταποκρίνεται. Και ήλπιζα…

Και κάπου εκεί ανάμεσα στην ελπίδα και το βόλεμα έχανα την ουσία… 

Αφού το ευχήθηκα σκεφτόμουν, αφού το θέλω πραγματικά θα γίνει. Κανείς δεν μου είχε πει τότε ότι ελπίζοντας είναι σαν να λες ότι μπορεί να γίνει και ότι μπορεί να μην γίνει. Ότι μόνος σου προβάλλεις εμπόδια και βάζεις τον εαυτό σου σε μια κατάσταση αναμονής. Και βλέπεις να περνάνε τα χρόνια, οι άνθρωποι να αλλάζουν, οι καταστάσεις να αλλάζουν κι εσύ να παραμένεις στο ίδιο παλιό μοτίβο προσμονής... “ελπίζοντας”…

ΘΑ ΗΘΕΛΕΣ ΝΑ ΒΙΩΣΕΙΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΣΤΗΝ ΟΛΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΣ ΟΛΑ ΤΑ ΔΩΡΑ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΣΟΥ;

Η αλλαγή, η μεταμόρφωση χρειάζεται συνειδητότητα. Χρειάζεται να βουτήξεις βαθιά μέσα στη λίμνη της ζωής σου για να βρεις ποιος είσαι. Και λέω λίμνη την ζωή σου γιατί πιστεύεις ότι είναι περιορισμένη. Γέννηση – Ζωή – Θάνατος. Έτσι το έχεις στο μυαλό σου. Έτσι εκπαιδεύτηκες να το έχεις. Μέσα στο μυαλό σου περιορισμένες είναι και οι δυνατότητες σου. Όλα αυτά που μπορείς να κάνεις ακόμα και ο τρόπος που μπορείς να ανυψωθείς γιατί έχεις μάθει να σε βλέπεις μέσα από τα κατασκευασμένα μάτια της ύλης κι όχι από τα αετίσια μάτια του Πνεύματος. Έχεις μάθει να κοιτάς το δέντρο και να πιστεύεις ότι αυτό είναι όλο το δάσος.
Γεννήθηκες Λεύτερος και κατέληξες σκλαβωμένος.
Και μην πιστέψεις ότι για την σκλαβιά σου ευθύνεται κάποιος άλλος. Όχι κανένας. Εσύ ξέχασες ποιος είσαι, τι είσαι και περιορίστηκες να σε βλέπεις, να σε ακούς και να σε αισθάνεσαι μέσα από τις αισθήσεις της Ύλης.